Hmmmmmmmuchaaaa calorrrrrrrhmmmm…. Dat kwam er een hele week elke ochtend van achter het hek van de buurman vandaan. Dan opende hij het hek, reed zijn auto naar buiten, stapte weer uit om het hek dicht te doen, loopt naar ons hek, en slingert een paar nauwelijks verstaanbare zinnen naar ons toe, om vervolgens weg te stuiven in zijn Citroën Picasso. Het is al een echt ochtendritueel. Zijn zinnen gaan volgens ons vrijwel altijd over dat het behoorlijk warm is en dat hij gaat lunchen in de stad en dat hij er zin in heeft.
Juan de Buurman, dat is waarschijnlijk niet zijn echte achternaam, maar wel zijn echte voornaam, is een icoon. Hij is 85 jaar oud, is elke dag druk bezig in zijn tuin / op zijn land, met veel fruitbomen en cactussen.
Zijn woonsituatie is als volgt. Juan is getrouwd met een aardige dame waarvan we de naam nog niet hebben kunnen onthouden. De aardige dame noemen we nooit de buurvrouw en dat komt zo:
De echtgenote van Juan die woont in een appartement in Petrer zelf. Juan woont fulltime naast ons. Elke zondagochtend haalt hij haar op en brengen ze de dag samen door. ’s Avonds brengt hij haar weer thuis en zeggen ze ongetwijfeld: ‘Nou, tot volgende week dan maar weer”, tegen elkaar. We hebben vanwege de taalbarrière nog niet een diepzinnig gesprek met Juan, of beiden, hierover kunnen voeren, dus we weten nog niet precies hoe de vork in de steel zit, maar hilariasch vinden we het wel. Volgens de andere buren komt het omdat de echtgenote van Juan een hekel heeft aan muggen, die hier wel eens zitten, maar met een muggenspraytje op, niet al te moeilijk doen.
Toen Juan zag dat een pijnboompje ons hek uit zijn verband aan het trekken was en hij niet zo goed kon duidelijk maken aan die domme Hollanders, kwam hij aanzetten met handzaag en grote knipper en dook hij onze bosjes in, ware het een fitfluencer van 23 jaren jong en ontdeed hij ons van alle verkeerde takken in diepe hurkzit. Fit baasje hoor.
Juan heeft veel cactussen en daar groeien cactusvruchten aan. Hij kwam er twee brengen ’s ochtends met de instructies hoe ze te eten. ’s Middags kwam hij vragen wat we ervan vonden. Wij zeiden dat we het nog niet geprobeerd hadden, waarop hij wat teleurgesteld leek te kijken. De volgende dag, toen we net een smakelijke cactusvruchtensmoothie achter de kiezen hadden, zagen we Juan weer. Hij keek ons hoopvol aan, maar vroeg niets. Ik vertelde hem dat we de cactusvruchten lekker vonden. Hij draaide zich om en beende weg. 5 minuten later kwam hij terug met een zak vol cactusvruchten.
Mucha calorrrrrrrrrrhhhrm. De volgende dag was hij er weer. Met nog een zak verse cactusvruchten. Ondertussen hebben we cactusvruchtensmoothies, cactusvruchtenijsblokjes, en cactusvruchtenijsco’s in de diepvries. We hopen dat zijn voorraad slinkende is.
Geef een reactie