We zijn hier nu drie maanden. Een kwart jaar. Voldoende tijd om een beetje een eerste idee te hebben van waar we terecht zijn gekomen, wat we ervan vinden, hoe we er wat van kunnen maken en waarom we hier zijn.
Niet op al die vragen kunnen we een heel simpel antwoord geven.
We weten allang dat het geen walhalla hier is. Maar walhalla’s bestaan ook niet. We gingen natuurlijk ook uit Nederland weg omdat we het geen walhalla vonden.
Regelmatig zitten we in een dip. Soms ik, soms Marjan, soms tegelijk. Soms allebei niet. Soms sleurt de ene de ander eruit, net zo vaak sleurt de een de ander erin.
We hebben ook wel eens een high. Vrijwel iedere ochtend, als je wakker wordt, je de deur opentrekt en de zon schijnt, je om je heen kijkt naar prachtige bergen. Je ontbijtje eet in de zon, je hardloopje doet in de bergen. De rust, de natuur, het niet veel hoeven, het simpele leven. Allemaal zalig.
Een nieuw leven opbouwen lijkt heel simpel en dat is het ook wel. Huis kopen, inrichten, wonen, klaar.
De moeilijkheid zit meer in het integreren: je thuis voelen, een doel vinden, zekerheid vinden, relaties opbouwen en je zo een nieuwe leefmodus aanmeten.
Daar zijn we pas net een beetje aan begonnen. Zo hebben we regelmatig een praatje met onze drie buren:
- Juan, aan wie al een blog gewijd is, komt aan het hek staan, roeptmompelt een beetje wat ie heeft gedaan en gaat doen, komt erachter dat de hond ontsnapt is, schreeuwt naar de hond dat ie naar binnen moet, roept nog twee halfslachtige zinnen en verdwijnt weer, omdat ie op zijn 85ste nog ontzettend veel werk te verstouwen heeft. Altijd bezig, supermooie vent.
- Manuel en Sandra: lieve mensen van onze leeftijd die geen woord Engels spreken, maar die we altijd om hulp mogen vragen. Dat gaat met ons steenkolenspaans steeds beter. Zo weten we dat ze in een ondergoed-en-badkleding-werkt en weet zij het favoriete bh-merk van Marjan. Ook hebben we laatst een ladder (escalera) van ze geleend.
- Rafa en Marianne: superlieve zeventigers die altijd stoppen voor een praatje en bij wie we altijd mogen komen zwemmen, wat we vervolgens nooit doen. We haalden wel bij hun een heleboel gestekte planten uit de tuin en regelmatig geven ze advies over onderhoud.
Voor de rest zwaaien we hier elke dag tienplus keren naar passerende wandelaars, fietsers en hardlopers. Zo loopt er drie keer in de week een man en vrouw langs en de man roept dan elke keer trots hoeveel kilometers ze hebben gewandeld, en dat zijn er vaak minimaal 20. Dan reageer ik terecht heel enthousiast, daar wordt hij blij van en dus doet ie het de volgende keer weer.
De laatste drie weken gaan we ook naar Spaanse les: conversation class van de leuke Colombiaanse Claudia. Zij spreekt echt superduidelijk en gearticuleerd en dat is heel fijn. Daar zitten we samen met nog een Nederlandse van onze leeftijd en een handvol Britse zeventigers die na 10 jaar wonen in Spanje nog nauwelijks een biertje kunnen bestellen, maar wel goed dat ze zich aangemeld hebben voor deze Spaanse les!
Dus, dit gaat allemaal wel mooi, maar we twijfelen dus ook wel eens of dit wel de goede keuze is geweest. En dan beseffen we ons alweer snel dat we hier nog maar drie maanden wonen. Nog genoeg tijd om te kijken of we kunnen aarden. Zo is het toch? Ja, zo is het.
Geef een reactie