Driekwart jaar geleden tikten we dit huis op de kop. Op onze eigen heuvelbergcolina, ligt een zwembad. Het is reusachtig. Denk aan het golfslagbad, denk aan het Tikibad, denk aan die glijbaanparadijzen in zonnige oorden. Nou, zoiets is het dus exact, maar dan net wat kleiner.
Ik zal de afmetingen er even bijpakken: 225 centimeters breed en 550 centimeters lang, 115 centimeters diep, als ie tot de rand gevuld wordt.
Dus, een goede zwemmer met korte armen kan er toch zeker wel een volledige slag in maken, als ie niet te hard afzet vanaf de kant.
De droom om goede zwemmers met korte armen te mogen zien zwemmen in het zwembad is nog een eind weg. We zijn goede slagen aan het maken, maar er moet nog noest gewerkt worden om het voor elkaar te krijgen.
Door het geringe budget, zijn we op zoek gegaan naar oplossingen om er zo goedkoop mogelijk een volwaardig zwemparadijs van te maken.
Zo hebben we bijvoorbeeld sinds kort in de garage een pomp annex zandfilterinstallatie staan (die normaal bij een opzetzwembad hoort) en die we met pvc-buizen aan de buitenkant van het zwembad gaan bevestigen.
Verder hebben we de beveiliging voor nu en in de toekomst al geregeld: twee padden kwamen aangewaggeld/gesprongen en hebben van het zwembad hun liefdesnestje gemaakt: ondertussen zwemmen er 500 padmeesters in spé rond, die straks de zwemveiligheid met hun leven gaan bewaken.
Omdat het in de winter best flink geregend heeft, lag er 20 cm water in het bad, maar dat is er ondertussen uit. Er zit geen stop in het bad, maar met een tuinslang en de door Google Gemini geopperde hevelmethode, waarbij je water het bad uit laat lopen, zoals benzinedieven benzine vanuit een tank een jerrycan in krijgen, hebben we het zwembad nu behoorlijk leeg. Dat daarbij 300 paddenvisjes een laatste spectaculaire ride door de tuinslang rechtstreeks naar het hiernamaals hebben gemaakt, is wel sneu te noemen.
Om de rand van het zwembad ligt beton. ‘Handig!’ zou je denken, ware het niet dat het ongeveer een cm dik is en er lucht onder zit. We zijn ondertussen begonnen met het wegbikken. Het wordt er allemaal niet mooier op. We weten zelfs het lelijkste zwembad ter wereld nog lelijker te maken. Maar goed, daarna is the only way up, toch?
Goed, dit verhaal wordt verder vervolgd. Binnenkort komt zwembadexpert Jan langs en die gaat alles op alles zetten om er een succes van te maken. Zijn handen jeuken.
Hadden we verder nog wat te melden?
Nee, niet echt. Houden zo. Hasta la proxima, misschien wel: het zwemparadijs deel 2.
Het is de allerhoogste tijd om weer eens wat van ons te laten horen hier. Wellicht geen hond die het leest, omdat ik nog steeds niet heb geregeld dat mensen een e-mailnotificatie kunnen krijgen als ik hier iets neerzet. En ik zet het ook nog eens niet op de sociale kanalen. Nou ja, dan blijft het wel lekker rustig in ieder geval.
Maar goed, het is ondertussen eind februari in het nieuwe jaar. We wonen hier nu een half jaar en het bevalt best drommels goed. Dit verhaal wordt ook getypt, zittend in de zon in de tuin van het villaatje. Uitstekend toeven.
Na een maandje Kerst, O&N, gezelligheid en guur weer en sneeuw en alles in Olanda, zijn we nu alweer een maand terug.
Het was koud de eerste weken. Ons mini-aircootje moest zijn best doen ons ’s avonds een beetje te verwarmen. Ook was er wind. Veel wind. Een storm die wel een week of twee leek te duren. Terwijl het zonnetje scheen, wapperde ons hek om, omdat we er bamboematten tegenaan hadden bevestigd voor de privacy.
De zeiksnor, een oudere Spaanse man die elke dag meerdere keren langs loopt en altijd commentaar heeft op ons hek, had al vaak opmerkingen gemaakt over de instabiliteit. Had ie toch gelijk. Waarschijnlijk is het wel een aardige man, maar wij begrijpen hem nooit. En daarom noemen we hem de zeiksnor en dat is bijzonder onaardig van ons.
Anyway, we moeten dus eigenlijk een nieuw hek kopen en installeren, maar dat stellen we uit, want we kennen geen hekkenbouwers en we zijn bang voor offertes. Dus we hebben vooralsnog het hek provisorisch vastgeknupt aan een betonnen paal. Tot groot ongenoegen van de zeiksnor, zagen we laatst, die samen met buurman Juan ons prutswerk uitgebreid aan het inspecteren waren.
Sinds een aantal dagen is het prachtig weer. Korte broek, t-shirt, zalig. Lekker een beetje buiten leven, maar dan alleen in het weekend. Doordeweeks zitten we als twee collega’s in ons kantoortje, achter de laptop. Bezig met de bedrijfjes.
Dat gaat best goed, maar is nog geen vetpot. Dus daarom is er harde arbeid nodig.
Ondertussen heeft Beltify, ik maak er nog maar eens een linkje van, klik er gerust op en kijk wat rond en geef het door aan al je ondernemende vrienden en familie, al 170+ klanten. Beltify stapelt recordmaand op recordmaand qua aantal nieuwe klanten. Dat is wel echt leuk.
Marjan heeft als bedrijf het online platform ‘KindVrijLeven’ overgenomen. Een besloten community waar kindvrije vrouwen begrip vinden bij elkaar en lol trappen met elkaar. Dat houdt haar ook flink bezig, want ze moet nu ineens allemaal digitale dingen doen, waar ze anders net iets minder mee bezig was. Maar ook dat gaat allemaal goed. Ze zit heel regelmatig in calls, meetings en sessies. Het is een heel belangrijke vrouw geworden, maar dat was ze eigenlijk al.
Anders nog nieuws:
Ja, een beetje. We hebben sinds kort enigszins een sociale omgeving hier. Mensen aan de andere kant van de zandbult bleken ook Nederlands en we passen momenteel op hun kat. En ik heb al een rondje met hem hardgelopen. Leuk!
Daarnaast zitten we bij een zaterdagsportclubje die opgericht is door een stel Nederlanders en die wonen hier ook maar een paar minuten vandaan. Naast het feit dat ze ons op zaterdagen sportend helemaal de vernieling in helpen, zijn het verder echt leuke mensen.
Echt fijn om een beetje sociaal contact in de buurt te hebben!
Anders nog meer nieuws?
Nee, dat is het wel een beetje. De status is vooral: we werken veel, we genieten onwijs hard van de amandelbloesem (kom een keer naar Spanje in februari om het mee te maken), en we rommelen maar wat aan, want wat moet je anders met je leven?
Met jullie alles goed, beste lezers?
Oh! En nog ander nieuws: ik heb ondertussen wel de emailnotificatie geregeld: je kan je nu dus wel inschrijven voor updates. Vul je e-mail in en dan krijg je een berichtje als ik weer eens wat belachelijks getypt heb. Daar zit je toch op te wachten!?
We zijn hier nu drie maanden. Een kwart jaar. Voldoende tijd om een beetje een eerste idee te hebben van waar we terecht zijn gekomen, wat we ervan vinden, hoe we er wat van kunnen maken en waarom we hier zijn.
Niet op al die vragen kunnen we een heel simpel antwoord geven.
We weten allang dat het geen walhalla hier is. Maar walhalla’s bestaan ook niet. We gingen natuurlijk ook uit Nederland weg omdat we het geen walhalla vonden.
Regelmatig zitten we in een dip. Soms ik, soms Marjan, soms tegelijk. Soms allebei niet. Soms sleurt de ene de ander eruit, net zo vaak sleurt de een de ander erin.
We hebben ook wel eens een high. Vrijwel iedere ochtend, als je wakker wordt, je de deur opentrekt en de zon schijnt, je om je heen kijkt naar prachtige bergen. Je ontbijtje eet in de zon, je hardloopje doet in de bergen. De rust, de natuur, het niet veel hoeven, het simpele leven. Allemaal zalig.
Een nieuw leven opbouwen lijkt heel simpel en dat is het ook wel. Huis kopen, inrichten, wonen, klaar.
De moeilijkheid zit meer in het integreren: je thuis voelen, een doel vinden, zekerheid vinden, relaties opbouwen en je zo een nieuwe leefmodus aanmeten.
Daar zijn we pas net een beetje aan begonnen. Zo hebben we regelmatig een praatje met onze drie buren:
Juan, aan wie al een blog gewijd is, komt aan het hek staan, roeptmompelt een beetje wat ie heeft gedaan en gaat doen, komt erachter dat de hond ontsnapt is, schreeuwt naar de hond dat ie naar binnen moet, roept nog twee halfslachtige zinnen en verdwijnt weer, omdat ie op zijn 85ste nog ontzettend veel werk te verstouwen heeft. Altijd bezig, supermooie vent.
Manuel en Sandra: lieve mensen van onze leeftijd die geen woord Engels spreken, maar die we altijd om hulp mogen vragen. Dat gaat met ons steenkolenspaans steeds beter. Zo weten we dat ze in een ondergoed-en-badkleding-werkt en weet zij het favoriete bh-merk van Marjan. Ook hebben we laatst een ladder (escalera) van ze geleend.
Rafa en Marianne: superlieve zeventigers die altijd stoppen voor een praatje en bij wie we altijd mogen komen zwemmen, wat we vervolgens nooit doen. We haalden wel bij hun een heleboel gestekte planten uit de tuin en regelmatig geven ze advies over onderhoud.
Voor de rest zwaaien we hier elke dag tienplus keren naar passerende wandelaars, fietsers en hardlopers. Zo loopt er drie keer in de week een man en vrouw langs en de man roept dan elke keer trots hoeveel kilometers ze hebben gewandeld, en dat zijn er vaak minimaal 20. Dan reageer ik terecht heel enthousiast, daar wordt hij blij van en dus doet ie het de volgende keer weer.
De laatste drie weken gaan we ook naar Spaanse les: conversation class van de leuke Colombiaanse Claudia. Zij spreekt echt superduidelijk en gearticuleerd en dat is heel fijn. Daar zitten we samen met nog een Nederlandse van onze leeftijd en een handvol Britse zeventigers die na 10 jaar wonen in Spanje nog nauwelijks een biertje kunnen bestellen, maar wel goed dat ze zich aangemeld hebben voor deze Spaanse les!
Dus, dit gaat allemaal wel mooi, maar we twijfelen dus ook wel eens of dit wel de goede keuze is geweest. En dan beseffen we ons alweer snel dat we hier nog maar drie maanden wonen. Nog genoeg tijd om te kijken of we kunnen aarden. Zo is het toch? Ja, zo is het.
Nog meer bezoek kregen we de laatste maand. Zo kwamen favoriete campervriendinnen Linda en Anouk, wiens (schoon)ouders hier een huis in de buurt hebben een keer of drie op bezoek. Zij maakten kennis met de oerspaanse gebruiken als:
samen basketballen
samen skipbo’en
Bitterol met cava (nep-aperol spritz)
Wij gingen ook nog even bij hun holidayhouse langs voor een duik in zwembad, en poolside-geborrel tot de avond viel.
Redmer en de Takado Pasado
Twee weken geleden stond Redmer voor de deur. De eerste bezoeker die er al voor de tweede keer was. De hele week was schitterend en relaxed. We bezochtten samen Valencia/Balenciaga. Echt een mooie stad.
We klusten, bierden, wijnden, hiketen, basketbalden en sloten vrijwel elke avond af met een movie-night. Uitstekende week, niets meer aan doen. En dat kan ook niet meer, maar dat is dus niet erg, want het was heel leuk.
Oh, en we maakten dus samen een doorgangspaadje in de tuin naar de zitplek om struikelen te voorkomen en die werd al snel gedoopt als de Pasado Takado of andersom.
De fameuze Takado Pasado. Of Pasado Takado.
Tijdens de Redmer-week kwamen ook vriendinnen Janet en Anke op bezoek, samen met broer, bijbehorende gezinnen en een literfles Salmari . Wij hadden net de avond daarvoor ouderwets doorgehaald, dus topfit waren we niet, maar leuk was het wel.
Ook op bezoek komen?
Benieuwd naar hoe we er hier bij zitten? Kom dan gerust eens langs. Je bent van harte welkom, behalve als je onaardig bent, dan motten we je hier niet. En als je extreem rechts stemt, ben je ook beduidend minder welkom.
Wees er snel bij, want er staan nog drie nieuwe bezoeken op de planning. Volgende week staan Stefanie en Miranda hier op de stoep, de week erna de ouders van Marjan en in december komt Maya een paar dagen langs. Daar hebben we superveel zin in.
Wij komen vanaf 18 december weer even een paar weken naar Nederland, dus sowieso tot dan!
Dus Marjan en Joris, jullie wonen nu al drie maanden in Spanje. Wat doen jullie daar in godsnaam de hele dag?
Dat is een verdomd goede vraag, leuk dat je hem stelt en bedankt voor de interesse.
Nou, we hebben dus allebei geen werk. We verkochten ons huis in Nederland, verkochten onze nomadenwagen en daarvan zijn we nog aan het interen. Voelt dat af en toe penibel? Jazekers! En dat is soms ook wel benauwend, want bestaanszekerheid is best een fijn ding, daar zijn we wel achter. Het zorgt ervoor dat we goed ons best aan het doen zijn en dat is ook onderdeel van het avontuur.
Beltify’en
Ikzelf ben al een jaar bezig met Beltify. Dat is mijn eigen bedrijf waarmee ik vaste telefoonnummers lever aan Nederlandse bedrijven die goed bereikbaar willen zijn voor hun klanten, zonder dat ze daarvoor hun mobiele nummer hoeven te gebruiken, zodat ze werk en privé goed kunnen scheiden.
Ik ben vrijwel elke week een uur of 40 bezig met het steeds beter maken van de website en bedenken hoe klanten me kunnen vinden, want ik heb nogal wat concurrentie van gigantische multinationals en andere honderden nummerboeren. Ik probeer natuurlijk wel een beetje onderscheidend te zijn, in aanbod, prijs en aandacht.
Zo verkoop ik specifieke WhatsApp Business nummer abonnementen, zodat bedrijven die alleen een simpel nummertje willen hebben voor WhatsApp, en daarvoor niet hun privé-whatsapp willen gebruiken, lekker bij Beltify terecht kunnen.
Het leuke is: het begint langzaam een beetje te lopen en eigenlijk had ik daar best twijfels over toen ik begon. Er is zoveel concurrentie van knijtergrote bedrijven, dat het wel eens voelt als mini-Davidje tegen Maxi-Goliath. Maar goed, dat is ook een beetje de uitdaging. Ondertussen sluiten elke maand tussen de 10 en 20 bedrijven zich bij me aan als klant, maarrrrr…. dit aantal moet omhoog om het een beetje levensvatbaar te maken, dus vertel het door!
Kijk gerust eens op beltify.nl. Omdat we alles alleen doen, zijn we dus ook zelf fotomodel. Binnenkort moeten we maar weer eens een nieuwe shoot doen.
Marjan en werk
Marjan is de laatste maanden de klusser en schilder geweest. Mede door mijn schouderblessure en mijn Beltify-hobbybaan, heeft ze 90% alleen gedaan en dat is heel dapper. Hilaria ziet er al een potje goed uit, het is onvoorstelbaar, en dat is vrijwel alleen aan Marjan te danken.
Daarnaast heeft ze geprobeerd hier baantjes te vinden, onder anderen bij een call center en bij een zorgverlener. Helaas moesten we voor het callcenter ons volledig inschrijven in Spanje, en wilden we dat nog niet, en van de zorgverlener hebben we niets meer gehoord.
Ondertussen ligt er ook een andere schitterende mogelijkheid die voorbij komt zeilen, maar daarover hopelijk later meer!
Spanje, en dan vooral Zuid-Spanje, daar moet je niet willen wezen in de zomer. Dat dachten wij van tevoren, maar is dat ook zo?
Een huis met een airco is wel een must. Helaas heeft ons huis geen airco. Maar, Hilaria heeft wel dikke muren. En met goed deurbeleid houd je de warmte goed buiten overdag en breng je de koelte ’s nachts weer een beetje binnen. Tijdens de warmste paar dagen was het binnen wel 29 graden, en buiten rond de 40, maar veel erger werd het niet. Klein voordeel is dat Hilaria op 475 meter hoogte ligt.
Uiteindelijk viel het dus allemaal mee met de hitte. De overdaguren moet je wel echt rustig aan doen, en dan lekker binnen gaan zitten, of in een stuk heel overtuigende schaduw. Maar ’s ochtends en laat in de avond is het prima toeven.
En regen? Die viel een paar maanden lang niet. Misschien een paar druppels met veel zand erin, zodat de auto nooit schoon was.
Volgend jaar hebben we waarschijnlijk wel een airco, want die gaan we voornamelijk kopen om de boel te verwarmen in de winter.
Ondertussen is het bijna november en het begint hier lekker af te koelen. Deze week was het 6 graden ’s ochtends. Best lekker. Overdag komt het altijd nog boven de 20 graden uit. En de zon schijnt vrijwel altijd. Tot zover dit oersaaie verhaal over het weer. Veel plezier ervan!
Ook al wonen we pak ‘em beet een goede 2200 kilometer van Nederland vandaan, toch bleek al snel dat mensen ons niet links zouden laten liggen. Of dat nou komt omdat we in een zalig zonnig oord wonen, of omdat ze ons aardig vinden, we zullen het nooit weten.
Al na een eerste week stond dus de familie Wijnsma op bezoek voor een heerlijk weekje half kamperen, half b&b’en onder het mom: su casa es mi casa. Supergeslaagd.
Maar er werd al direct meer bezoek geboekt.
Zo kwamen mijn ouders twee weken langs en namen een auto vol troep spullen mee. Superhandig, want we hebben nu vette kettingzagen (ja, inderdaad meervoud), flexen, spades, metselgereedschap, winterjassen, skibroeken, fotoboeken, enzovoort. Alles ligt weer op de goede plek.
Het leuke was dat ze superenthousiast waren over het huis en de omgeving en dat doet toch altijd, een beetje goedkeuring van de ouders.
Met hen hebben we twee weken lang de omgeving verkend, maar voornamelijk geklust:
De buitentafel is opgelapt, zodat ie er weer 50 jaar tegenaan kan
De buitenverlichtiging in de lantaarnpaal werkt weer
We hebben weer veilige elektriciteitsvoorziening bij het nog niet zwemklare zwembad
Er hangt een beveiligingscamera
En vast nog een boel meer dingen die ik alweer vergeten ben
Het waren een heerlijke twee weken met deze dappere mensen die met de elektrowagen helemaal uit NL zijn komen rijden. Ze hebben er echt een vakantie van gemaakt, door lekker een week over de heenweg en een week over de terugweg te doen. In het voorjaar komen ze hopelijk weer!
Het heeft even geduurd voordat de opvolger van Matras Deel I getypt zou worden, maar het is nu eindelijk het geval. En wordt dit verhaal spectaculair? Zeker niet.
De volgende dag keerden we terug. Het goede matras bleek op voorraad. We namen het mee. Pakten het uit. Gingen erop liggen. Sliepen als een roosje. Einde matras deel II.
We slapen al een dikke maand op het logeerbed dat de vorige eigenaren hebben achtergelaten. Dat slaapt echt lekker (wees welkom om het uit te proberen!). Maar, luxepoezen die we zijn, leek het ons ook wel leuk om weer een bed te hebben zonder Grand Canyon in het midden en met net iets meer verkoelend traagschuim op een mooi stukje pocketvering. En dan kon het logeerbed weer dienst gaan doen als logeerbed. Zo verplaatsten we onszelf voor de vierde keer in vier weken naar de IKEA in Murcia.
Daar hebben we ondertussen vrijwel net zoveel tijd doorgebracht als in Villa Hilaria zelf, terwijl we nog zo tegen elkaar gezegd hadden dat we niet een IKEA-huis wilden, is het stiekem wel een beetje IKEA’ig aan het worden. We hebben alleen geen Billy, Lack, Pax, Besta en Malm. Dat scheelt weer voor ons flierefluiterige imago.
In mijn dromen had ik alle meubels zelf gebouwd, maar het hout is hier zo belachelijk duur dat je beter dus even naar Murcia kan rijden voor wat samengeperst zaagsel van onze Zweedse vrienden.
Terug naar de matras. Het matras. Een matras.
Gisteravond wilden we een Vagstranda-matras die we hadden uitgeprobeerd wel gaan kopen. Het bed was ook al uitgezocht. Het was 20:53 uur en ineens zag ik dat de ophaalbalie voor grotere bestellingen om 21:00 uur dicht zou zijn. En weer een uur rijden naar Murcia, daar hadden we geen zin in. Dus ik snel op mijn telefoon een QR – code scannen, de/het/een matras ophalen + bijbehorende bed en het ruim op tijd in de auto proppen. Die zat weer tjokvol, zoals gewoonlijk. Marjan zat met haar neus op het dashboard geplakt en baalde dat ik voor de zoveelste keer de verkeerde afslag richting Alicante pakte waardoor we alle rondingen van de blaadjes van het klaverblad moesten maken.
Anyway, terug naar het matras.
Het bed zetten we gisteren in elkaar en dat ging goed. Het vacuüm gezogen ingepakte matras sneden we los en we ploften op ons nieuwe bed. “Best hard hè”, zeiden we tegen elkaar. “Zal wel nieuwigheid zijn”.
Ik keek toch maar even op het bonnetje en blijkbaar had ik in alle haast de extra stevige variant in mijn virtuele winkelmandje gedeponeerd.
Hoe krijg je een uitgerolde matras van 63 Kg terug in Murcia? Dat was een puzzeltje. Eerst hebben we de stormbanden van de luifel eromheen gebonden om hem te vouwen. Toen moest het ding nog naar de auto. Daarvoor werden stukken karton en plastic ingezet, omdat het absoluut niet vies mag worden, want dat vindt het retourneerbeleid van de IKEA niet leuk.
Ik tipte Marjan bijvoorbeeld dat het optillen over de drempel handig kon door met de bovenkant van de schoen het matras een beetje omhoog te wippen, maar Marjan vond dat niet verstandig omdat het zou kunnen dat er dan vanaf de bovenkant van de schoen misschien wel wat vuil aan het matras zou komen.
Om dit verhaal niet te lang maken, terwijl ik me echt wel realiseer dat het al veel te lang is hoor en dat de climax waarschijnlijk een anticlimax zal zijn voor de lezer waarvoor alvast excuses, we kregen het matras uiteindelijk met veel geworstel en na wat harder dan normaal de achterklep dichtslaan, in de auto. Stoeltjes maximaal vooruit, voorhoofd tegen de voorruit, en op naar Murcia.
Aangekomen in Murcia, 33 graadjes in temperatuur, hadden we het actieplan gereed: karretje pakken, plastic zeiltje eronder, matras erop, sjorbanden weg, zonnebescherming voor de autovoorruit en dan naar de retourenbalie, geld terug, goede matras ophalen, terug naar Hilaria.
Dit actieplan liep gesmeerd tot het onderdeel waar ik Marjan heel even alleen moest laten met het karretje met het matras erop terwijl ik het voorruitzonneschermpje aan het plaatsen was.
“Joris, het karretje is gekanteld”, zei ze doodleuk toen ik net de zonnekleppen naar beneden deed om het voorruitzonnescherm vast te zetten. Ik dacht dat ik het niet goed gehoord had. Het stond nog zo stabiel toen ik vlak daarvoor de auto in ging.
Marjan vond het een goed idee om het karretje even los te laten om er een foto van te maken voor op de gram.
Ik naar buiten en zie daar het matras, in volle glorie, op de gore zwartgrijsgeblakerde IKEA-parkeerplaats in de verzengende hitte. Het overeind krijgen met z’n tweeën was geen onverdeeld succes, met deze volgende variabelen:
63 kg aan wiebelend flexibel matras
een gekanteld karretje met wielen zonder rem
een arm die nog niet heel lang geleden drie uur uit de kom heeft gebungeld
Maar het lukte. We zijn benieuwd naar de bewakingscamerabeelden, maar die zullen we waarschijnlijk nooit te zien krijgen.
We sleepten onszelf met kar en matras met de nodige moeite naar de retourenbalie.
Het matras hadden we nog halfslachtig afgeklopt en het leek mee te vallen qua viezigheid of schade. De mevrouw van de retourenbalie keek streng, vroeg er een collega bij, die keek ook nog eens streng, toen ging ze in snel Spaans met een ernstige blik tegen me praten en ik vermoedde: problemen.
Maar, niets bleek minder waar: we zouden geen geld terug krijgen, maar alleen een tegoedbon. Prima.
Opgelucht liepen we weg. Hete koffie met een koude kanelbullar. Kan beter, maar wel goedkoop, welverdiend en prima.
Nogmaals een rondje IKEA. Een paar lampjes in de kar, nog wat beddengoed en dan de nieuwe matras ophalen. Drie keer dubbelcheckte ik of dit de goede versie was. Het was de goede versie. 19 stuks waren er nog op voorraad. Niets kon er nog mis gaan. Opgelucht liet ik de bestelling aan Marjan zien.
Naar de kassa, scannen, tegoedbon scannen. Bon met afleveringsnummer en wachten maar. Marjan ging maar even vegan hotdogs met patat halen en dat duurt altijd extra langs, want mensen doen hier over het algemeen niet aan vegan hotdogs.
Nummertje 5040 werd omgeroepen. De ietwat bleu ogende jongen van een jaar of 19 keek me uitdrukkingsloos aan. “Su colchon no esta en stock” was zijn boodschap. Jouw matras is niet op voorraad. “Pero, la sitia web dice que tiene diecinueve en stock”: Maar op jullie website staat dat er 19 op voorraad zijn. Hij schudde zijn hoofd. “No es correcto”.
Morgen terugkomen was het devies. Of thuislevering ergens volgende week.
Morgen gaan we weer naar de IKEA. Love it. En dan extra lekker slapen. Hopelijk is blog ‘Matras deel 2’ bijzonder kort.
Hmmmmmmmuchaaaa calorrrrrrrhmmmm…. Dat kwam er een hele week elke ochtend van achter het hek van de buurman vandaan. Dan opende hij het hek, reed zijn auto naar buiten, stapte weer uit om het hek dicht te doen, loopt naar ons hek, en slingert een paar nauwelijks verstaanbare zinnen naar ons toe, om vervolgens weg te stuiven in zijn Citroën Picasso. Het is al een echt ochtendritueel. Zijn zinnen gaan volgens ons vrijwel altijd over dat het behoorlijk warm is en dat hij gaat lunchen in de stad en dat hij er zin in heeft.
Juan de Buurman, dat is waarschijnlijk niet zijn echte achternaam, maar wel zijn echte voornaam, is een icoon. Hij is 85 jaar oud, is elke dag druk bezig in zijn tuin / op zijn land, met veel fruitbomen en cactussen.
Zijn woonsituatie is als volgt. Juan is getrouwd met een aardige dame waarvan we de naam nog niet hebben kunnen onthouden. De aardige dame noemen we nooit de buurvrouw en dat komt zo:
De echtgenote van Juan die woont in een appartement in Petrer zelf. Juan woont fulltime naast ons. Elke zondagochtend haalt hij haar op en brengen ze de dag samen door. ’s Avonds brengt hij haar weer thuis en zeggen ze ongetwijfeld: ‘Nou, tot volgende week dan maar weer”, tegen elkaar. We hebben vanwege de taalbarrière nog niet een diepzinnig gesprek met Juan, of beiden, hierover kunnen voeren, dus we weten nog niet precies hoe de vork in de steel zit, maar hilariasch vinden we het wel. Volgens de andere buren komt het omdat de echtgenote van Juan een hekel heeft aan muggen, die hier wel eens zitten, maar met een muggenspraytje op, niet al te moeilijk doen.
Toen Juan zag dat een pijnboompje ons hek uit zijn verband aan het trekken was en hij niet zo goed kon duidelijk maken aan die domme Hollanders, kwam hij aanzetten met handzaag en grote knipper en dook hij onze bosjes in, ware het een fitfluencer van 23 jaren jong en ontdeed hij ons van alle verkeerde takken in diepe hurkzit. Fit baasje hoor.
Juan heeft veel cactussen en daar groeien cactusvruchten aan. Hij kwam er twee brengen ’s ochtends met de instructies hoe ze te eten. ’s Middags kwam hij vragen wat we ervan vonden. Wij zeiden dat we het nog niet geprobeerd hadden, waarop hij wat teleurgesteld leek te kijken. De volgende dag, toen we net een smakelijke cactusvruchtensmoothie achter de kiezen hadden, zagen we Juan weer. Hij keek ons hoopvol aan, maar vroeg niets. Ik vertelde hem dat we de cactusvruchten lekker vonden. Hij draaide zich om en beende weg. 5 minuten later kwam hij terug met een zak vol cactusvruchten.
Mucha calorrrrrrrrrrhhhrm. De volgende dag was hij er weer. Met nog een zak verse cactusvruchten. Ondertussen hebben we cactusvruchtensmoothies, cactusvruchtenijsblokjes, en cactusvruchtenijsco’s in de diepvries. We hopen dat zijn voorraad slinkende is.
