Oftewel: de eerste week.
Voor de echte liefhebbers, even een verslagje per week, rechtstreeks vanuit eigen matige herinneringen. Exact vanaf het moment waar we met Polarsteps gebleven waren, gaan we hier nog even de eerste weken langs, in vogelvlucht.
We hadden net de sleutel. De vorige eigenaren hadden het prima achtergelaten, behalve net teveel zooi, maar ook meer dan genoeg prima items. Na het ledigen van een flesje cava gingen we maar slapen, na een lange dag.
En dan word je wakker in een in een raar bed, in een huis dat je zomaar hebt gekocht na anderhalf keer bezichtigen. In een omgeving die je nauwelijks kent. Dan sta je op, kijk je om je heen, loop je naar buiten, kijk je nog een keer om je heen en dan zeg je: “Wat doen we hier in vredesnaam?” Maar wel met een glimlach op het gezicht.
Het huis dat we net volgestampt hebben met de inhoud van de overvolle auto heeft helaas geen kasten, dus daar moesten we eerst maar wat aan doen. En als het over kasten gaat, dan kun je heel moeilijk doen, of gewoon naar de IKEA gaan.
In Murcia, een uurtje rijden verderop, hebben ze zo’n blauwgele rakker. Na op een overvolle zaterdag twee keer de hele winkel te hebben gezien, reden we vele uren later met wederom een tjokvolle auto terug naar Petrer. Zo hadden we kasten, jammer genoeg waren de planken voor in de kasten opperdepop, dus konden we nog steeds niet onze troep kwijt.
Een beetje ikea’end, inrichtend en klussend sleten we een beetje onze eerste week. We maakten kennis met de rechtstreekse buurman Juan, waar ik ongetwijfeld binnenkort een apart blog aan zal wijden, en met buren Manuel en Sandra, met kinderen, hond en kat.
Bij Manuel en Sandra werden we uitgenodigd om in hun zwembad te komen dippen en vervolgens een biertje te drinken. Aangezien ze geen woord Engels spraken, kwam het aan op handen, voeten en duolingo-Spaans. Dat ging allemaal vrij aardig. Echt leuke mensen!
Zo kwam de eerste week tot een einde. Het ging ons allemaal voor de wind. Tot de val.
Geef een reactie