Categorie: Uncategorized

En breed bezoek.

Al wekenlang stond het hoog op de twijfellijst: past de camper door onze poort. In Spanje werd gemeten, in Nederland werd gemeten, onderweg werd nog een keer gemeten. Het zou net wel of net niet passen.

Het paste. Gelukkig. Camping Hilaria was officieel geopend.

Marjan werd enthousiast geknuffeld door de gehele familie en ik minder enthousiast, maar dat kwam vast door de mitella. De Wijnsma’s hadden half Spanje al uitgekamd voor ze bij ons kwamen. In Hilaria zochten ze rust en klus. Dat is gelukt.

Zeven dagen lang hebben we gezamenlijk de omgeving verkend, een schitterende schaduwplek gemaakt en wat achterstallig tuinonderhoud gepleegd. De extra handen waren zeer welkom, aangezien die bij ons in mindering waren gebracht.

Kinderen probeerden onze nieuwe bank uit en genoten van de wifi. En van de schommel die sinds 1978 niet meer aangeraakt is.

Wij probeerden de perfecto en de malaga meerdere keren uit en vonden het elke keer weer smakelijk.

Het was een heerlijke week.

Zwevend over rotsblokken en loszittende keien genoot ik van een trailrunnetje in onze schitterende nieuwe ‘achtertuin’, het natuurpark waarin ons huis ligt. Ik was net Marjan tegengekomen die tegelijkertijd haar ochtendwandeling deed. De zon scheen uiteraard, het was niet te warm, mijn conditie kwam weer een beetje terug. Alles ging soepel. Twee dagen later zouden de Wijnsma’s komen voor een gezellige week. Ik voelde me even dolgelukkig met alles en had het gevoel dat ik zweefde in de afdaling richting ons huis. De moeilijke rotsige stukken lagen achter me. Alleen nog een rechttoe-rechtaan gravelpaadje en dan zou ik 200 meter verder thuis zijn.

Ik keek even of ik ons huis al zag liggen en op dat exacte moment voelde ik mijn linkergroteteen ergens tegen botsen en nog voor ik me kon afvragen wat het was, lag ik languit kermend op het gravelpad. Toen ik naar links keek begreep ik meteen waar de enorme pijnsensatie zat. Mijn arm bungelde flink uit de kom. Keihard hopen dat ie er weer in zou ploppen bleek niet te helpen. Halfslachtig bewegen ook niet.

Lang verhaal kort, we moesten naar het ziekenhuis dat gelukkig, net als alles, maar 7 minuten rijden is vanaf ons huis. Daar moest ik eerst langs een overdreven triage procedure, fotomakerij en infuusaanleggerij met pijnstilling en zuurstof via de neus voordat ze de kogel van mijn arm weer in de kom van mijn schouder sleurden. Dat maakte gelukkig grotendeels een einde aan de urenlange pijn.

Twee weken mitella, en dan nog vier weken rustig aan is het devies. Niet echt top getimed, nu je net een beetje wilt klussen aan je nieuwe huis, maar goed, komt zoiets ooit echt goed uit?

PS: ik struikelde over een steen. We hebben inmiddels vrede gesloten met elkaar.

Oftewel: de eerste week.

Voor de echte liefhebbers, even een verslagje per week, rechtstreeks vanuit eigen matige herinneringen. Exact vanaf het moment waar we met Polarsteps gebleven waren, gaan we hier nog even de eerste weken langs, in vogelvlucht.

We hadden net de sleutel. De vorige eigenaren hadden het prima achtergelaten, behalve net teveel zooi, maar ook meer dan genoeg prima items. Na het ledigen van een flesje cava gingen we maar slapen, na een lange dag.

En dan word je wakker in een in een raar bed, in een huis dat je zomaar hebt gekocht na anderhalf keer bezichtigen. In een omgeving die je nauwelijks kent. Dan sta je op, kijk je om je heen, loop je naar buiten, kijk je nog een keer om je heen en dan zeg je: “Wat doen we hier in vredesnaam?” Maar wel met een glimlach op het gezicht.

Het huis dat we net volgestampt hebben met de inhoud van de overvolle auto heeft helaas geen kasten, dus daar moesten we eerst maar wat aan doen. En als het over kasten gaat, dan kun je heel moeilijk doen, of gewoon naar de IKEA gaan.

In Murcia, een uurtje rijden verderop, hebben ze zo’n blauwgele rakker. Na op een overvolle zaterdag twee keer de hele winkel te hebben gezien, reden we vele uren later met wederom een tjokvolle auto terug naar Petrer. Zo hadden we kasten, jammer genoeg waren de planken voor in de kasten opperdepop, dus konden we nog steeds niet onze troep kwijt.

Een beetje ikea’end, inrichtend en klussend sleten we een beetje onze eerste week. We maakten kennis met de rechtstreekse buurman Juan, waar ik ongetwijfeld binnenkort een apart blog aan zal wijden, en met buren Manuel en Sandra, met kinderen, hond en kat.

Bij Manuel en Sandra werden we uitgenodigd om in hun zwembad te komen dippen en vervolgens een biertje te drinken. Aangezien ze geen woord Engels spraken, kwam het aan op handen, voeten en duolingo-Spaans. Dat ging allemaal vrij aardig. Echt leuke mensen!

Zo kwam de eerste week tot een einde. Het ging ons allemaal voor de wind. Tot de val.